Rook, rivaliteit en traditie: Jan Haring Rookfestijn opnieuw een grote happening
Gepubliceerd: Vrijdag 24 juli 2026 15:24
Nog voor de zon goed en wel opkomt, hangt er al spanning in de lucht boven Monnickendam. Rond zes uur ’s ochtends (en voor sommigen zelfs eerder) op de zondag van het Jan Haringweekend verzamelen de eerste deelnemers zich langs de binnenhaven. Het is weer tijd voor de jaarlijkse Jan Haring Rookwedstrijd, een geliefde traditie die ook dit jaar niets aan populariteit heeft ingeboet.
Met maar liefst 122 deelnemers uit onder andere Monnickendam, Amsterdam en Edam belooft het opnieuw een dag vol vakmanschap, gezelligheid en gezonde competitie te worden.
De geur verraadt al snel waar je moet zijn. Wie zijn neus volgt, komt vanzelf uit bij de rookkasten, waar het vuur al uren brandt en de eerste vissen hun weg naar perfectie vinden. Vooraf is er volop geëxperimenteerd: aal, makreel, zalm en zelfs een enkel worstje passeren de revue tijdens het pekelen en proefroken. Maar uiteindelijk draait het allemaal om één ding: de perfecte wedstrijdaal.
Langs de kades wordt druk gediscussieerd over technieken. De ene roker zweert bij een kast met schoorsteen, de ander houdt het simpel en regelt de temperatuur door af en toe het deurtje op een kier te zetten. Eén regel staat vast: boven de 70 graden komen is funest. En dan zijn er nog de beruchte staartjes van de aal. Mooi recht? Dan zit je goed. Gekruld? Dan is er ergens iets misgegaan – misschien een moment van afleiding.
De lat ligt hoog. De kleur moet precies goed zijn, het zoutgehalte in balans en de garing perfect. Een opengesprongen buikje? Dan kun je een podiumplek vergeten. Toch draait het niet alleen om winnen. Elke deelnemer gaat naar huis met een medaille, en vooral met een verhaal.
Bij de familie Groenewoud hangen die verhalen letterlijk aan een lijntje vol medailles. Een eerbetoon aan Cees, die vanaf de tweede editie altijd meedeed en ooit in de prijzen viel. Inmiddels wordt zijn plek met trots ingenomen door zoon Ab en kleinzoon Stan, dus de traditie leeft voort.
Ook bij Marcel Peereboom en zijn familie wordt er fanatiek gerookt. Zijn speciale rookkast met ruitje trekt bekijks: een klein venster op het proces binnenin. Als medeorganisator van het Jan Haring Weekend kijkt Marcel tevreden terug op de afgelopen dagen, waarin naast de rookwedstrijd ook evenementen als de dikke bandenrace en de jeugdviswedstrijd veel publiek trokken. En ja, de blik gaat alweer voorzichtig richting volgend jaar.
De sfeer blijft de hele dag ontspannen en gemoedelijk, ongeacht de uitslag. Maar tegen het einde van de middag stijgt de spanning voelbaar. Op het bruggetje over de haven maakt burgemeester Marian van der Weele de balans op. Met trots spreekt ze haar waardering uit voor iedereen die dit weekend mogelijk heeft gemaakt: de organisatie, de horeca, de rokers, de jury, de zeilers en de havenmeesters en zij roemt de onderlinge samenwerking.
En dan de prijsuitreiking. Elke roker kreeg van tevoren een nummer, zodat de jury niet wist van wie de aal was die getest werd. De prijzen gingen naar:
Nummer 3: Roy Galis uit Volendam, die als jongetje al hier kwam kijken en dacht: “Dit wil ik later ook” en dus al een aantal jaar heeft meegedaan. Nu voor het eerst op het podium in Monnickendam.
Nummer 2: Ab Groenewoud, met het tonnetje nog gekregen van Zacharias van der Lingen, waarvan nu het plateautje was weggeroest en er nu meer zuurstof bij de aaltjes kwam wat leidde tot een betere kleur.
Nummer 1: Tim Buijze, gewonnen door zijn best te doen, maar doet mee voor de gezelligheid en heeft al eerder de eerste prijs ontvangen. Hij krijgt naast een eigen beker ook een wisselbeker, gemaakt door Rob Cerneus.
En terwijl de rook langzaam optrekt en de laatste applausgolven wegsterven, blijft één ding hangen: dit was weer een dag om niet snel te vergeten.
De geur verraadt al snel waar je moet zijn. Wie zijn neus volgt, komt vanzelf uit bij de rookkasten, waar het vuur al uren brandt en de eerste vissen hun weg naar perfectie vinden. Vooraf is er volop geëxperimenteerd: aal, makreel, zalm en zelfs een enkel worstje passeren de revue tijdens het pekelen en proefroken. Maar uiteindelijk draait het allemaal om één ding: de perfecte wedstrijdaal.
Langs de kades wordt druk gediscussieerd over technieken. De ene roker zweert bij een kast met schoorsteen, de ander houdt het simpel en regelt de temperatuur door af en toe het deurtje op een kier te zetten. Eén regel staat vast: boven de 70 graden komen is funest. En dan zijn er nog de beruchte staartjes van de aal. Mooi recht? Dan zit je goed. Gekruld? Dan is er ergens iets misgegaan – misschien een moment van afleiding.
De lat ligt hoog. De kleur moet precies goed zijn, het zoutgehalte in balans en de garing perfect. Een opengesprongen buikje? Dan kun je een podiumplek vergeten. Toch draait het niet alleen om winnen. Elke deelnemer gaat naar huis met een medaille, en vooral met een verhaal.
Bij de familie Groenewoud hangen die verhalen letterlijk aan een lijntje vol medailles. Een eerbetoon aan Cees, die vanaf de tweede editie altijd meedeed en ooit in de prijzen viel. Inmiddels wordt zijn plek met trots ingenomen door zoon Ab en kleinzoon Stan, dus de traditie leeft voort.
Ook bij Marcel Peereboom en zijn familie wordt er fanatiek gerookt. Zijn speciale rookkast met ruitje trekt bekijks: een klein venster op het proces binnenin. Als medeorganisator van het Jan Haring Weekend kijkt Marcel tevreden terug op de afgelopen dagen, waarin naast de rookwedstrijd ook evenementen als de dikke bandenrace en de jeugdviswedstrijd veel publiek trokken. En ja, de blik gaat alweer voorzichtig richting volgend jaar.
De sfeer blijft de hele dag ontspannen en gemoedelijk, ongeacht de uitslag. Maar tegen het einde van de middag stijgt de spanning voelbaar. Op het bruggetje over de haven maakt burgemeester Marian van der Weele de balans op. Met trots spreekt ze haar waardering uit voor iedereen die dit weekend mogelijk heeft gemaakt: de organisatie, de horeca, de rokers, de jury, de zeilers en de havenmeesters en zij roemt de onderlinge samenwerking.
En dan de prijsuitreiking. Elke roker kreeg van tevoren een nummer, zodat de jury niet wist van wie de aal was die getest werd. De prijzen gingen naar:
Nummer 3: Roy Galis uit Volendam, die als jongetje al hier kwam kijken en dacht: “Dit wil ik later ook” en dus al een aantal jaar heeft meegedaan. Nu voor het eerst op het podium in Monnickendam.
Nummer 2: Ab Groenewoud, met het tonnetje nog gekregen van Zacharias van der Lingen, waarvan nu het plateautje was weggeroest en er nu meer zuurstof bij de aaltjes kwam wat leidde tot een betere kleur.
Nummer 1: Tim Buijze, gewonnen door zijn best te doen, maar doet mee voor de gezelligheid en heeft al eerder de eerste prijs ontvangen. Hij krijgt naast een eigen beker ook een wisselbeker, gemaakt door Rob Cerneus.
En terwijl de rook langzaam optrekt en de laatste applausgolven wegsterven, blijft één ding hangen: dit was weer een dag om niet snel te vergeten.
